Mandana In Red

امروز داشتم فکر می کردم که خيلی وقته وصيت نامه ننوشته ام. خوب که فکر کردم ديدم چيزی هم به زندگيم اضافه نشده که لازم باشه براش تعيين تکليف کنم. يکی به نفع وصی محترمم. بنده خدا اگه جدی جدی بعد از من زنده باشه به اندازه کافی براش گرفتاری به ارث گذاشته ام که هرچی بدوبيراه هم بلد نيست بره ياد بگيره که نثارم بکنه. فقط يه مقدار کتاب و سی دی به اموالم اضافه شده و کتابهای درسی اين ترم و پروژه هام که بيچاره اگه من بميرم و انجامشون نداده باشم بايد يه فکر هم واسه اونها بکنه! طفلی!!! برای من گريه و زاری کنه يا پروژه شبکه و ويژوال بيسيک بنويسه؟ يا به حال خودش گريه کنه که وصی يه ديوونه شده؟

ولی اين آدمی که من می شناسم اگه شده نه تنها يه شبه پروژه های منو می نويسه بلکه تک تک مزخرفاتی رو که من تا الان توی وصيت نامه ام نوشته ام مو به مو انجام خواهد داد. خيلی با غيرت و رفيقه و باعرضه. راستی اگه اينجور آدمها ولو اينکه اندک نبودن ما توی زندگی به چی دلمون رو خوش می کرديم؟ برای همينه که سهراب می گه زندگی خالی نيست، سيب هست،‌ مهربانی هست؛ اين دوست نازنين من هم هست... هنوز هم زندگی رو خوب که بتکونی يه چيزهايی پيدا می شه که بهش معنی می ده. عشق آدمهايی که واقعا دوستت دارن و واقعا دوستشون داری. يه اعتراف بکنم؟ خيلی وقتها از خودم پرسيده ام که آيا من هم برای اين جور دوستانم به همون خوبی هستم که اونها برای من هستن؟ و ... آيا من واقعا لياقت اين همه توجه و محبت رو دارم؟ اينقدر خالصانه و خوب؟

حالا وصی جونم برای اينکه خيلی هم خوش به حالت نشه يه بند به وصيت نامه ام اضافه می کنم راجع به گلدونهام. راستش دلم نمياد ترکيب بنديشونو به هم بزنم. لطف کن بگذار همين جا پشت پنجره اتاقم بمونن، فقط هر روز بيا بهشون برس و آبشون بده. درضمن باهاشون حرف هم بزن، اينها عادت دارن که موقع آب دادن باهاشون ارتباط زنده برقرار بشه. فقط اينجوری که من دارم به گلدونهام اضافه می کنم فکر کنم هر روز به اندازه يه دور کتابهای الکساندر دومای پدر رو خوندن ناچار بشی حرف بزنی! از اون گلدون سروی هم که اسمش آناهيتاست خيلی مراقبت کن،‌ اونو يه جور ديگه دوست دارم؛ البته بعد از نخل محبوبم.

فردا شب می خوام يه دونه گلدون محبوبه شب هم اضافه کنم که شبهای تابستون بوش بپيچه توی اتاق، و اگه بشه يه ياس آبی و دوتا شمعدونی سرخ و سرخابی که مثل گل آتيش بشينن لبه باغچه ام.

ماندانا