Mandana In Red

من سردر نمیارم. من اینجا چه می کنم؟ چه چیز این زندگی از جنس منه؟ یا کجای من به این زندگی می خوره؟ من خودم که خودمو می شناسم حداقل. چرا باید در همچین مقطع زمانی و مکانی به دنیا بیام؟ آره از صبح که پا می شم می رم توی قالب یه دختر مثل دخترهای دیگه که درس می خونن و کار می کنن و توی خیابونهای تهرون رفت و آمد می کنن و پای اینترنت می شینن و کتاب می خونن و با خانواده و دوست و همکلاس و همکار و غریبه و آشنا حشر و نشر دارن... ولی من که این نیستم، این هم من نیست. من همه رویام اینه که یه دختر کولی سرخ پوش دنیا می اومدم توی دنیای چه می دونم چهارصد، پونصد یا هفتصد سال پیش، با یه خونه کوچیک متحرک و در کنار آدمهایی از جنس خودم. اونهایی که در طول عمرشون یه تپه رو دوبار ممکنه نبینن، عادت دارن طلوع خورشید رو پشت پلکهاشون حس کنن و سرمای بعد از غروب رو روی لاله گوششون. من با تمام وجودم عاشق ببر و یوزپلنگم. لذتی بالاتر از این برام نیست که یه ببر گنده داشته باشم که با هم بازی کنیم و کشتی بگیریم و شنا کنیم و روی علفها ولو بشیم و زیر آفتاب بخوابیم. دستهای من خیلی وقتها در جستجوی بدن بزرگ و پشمالوش اطراف رو جستجو کرده اند. من عاشق حس کردن نفسهای یوزپلنگم روی ساعد دستمم. روزها تلاش برای زندگی و شبها رقص کنار آتش با صدای گیتار. من حتی از این محیط هم فرار می کردم. با ببر و یوزپلنگم می رفتیم روی یال کوهها کنار عقابها و شاهین ها و اونجا با باد می رقصیدم، می رقصیدم و می رقصیدم تا جایی که زمین رو زیر پاهام حس نکنم. من دلم می خواد صبح که پا می شم پابرهنه راه بیفتم توی دشت، برای خودم آواز بخونم و هر گلی که خوشم اومد بچینم بذارم روی موهام و هر وقت سرمو بلند می کنم قله کوه کبود رو ببینم. من هیچ بویی رو به اندازه بوی آتیش دوست ندارم. چه خوبه وقتی که کاروان حرکت می کنه تا به جای تازه ای بره؛ اگه قرار بود که از بین شهر بگذره من هیچ ابایی نداشتم که برم توی میدون شهر مثل درختهای پر برگ دشت توی توفان برقصم و مردم برام پول بریزن، بعد با اون پول برم و یه لباس سرختر و پرچین تر بخرم و بپوشم تا وقتی که دوباره از کوه بالا می رم چشمهام از همنشینی سرخ لباسم با کبود کوه سیراب بشه.

واقعا من توی این تهرون پر از بند و بست چه می کنم؟

ماندانا