باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است ، شمشاد خانه پرور ما از که کمتر است
با درود به حافظ شناسان بزرگی که پس از سالها دود چراغ خوردن بالاخره اين بيت خواجه حافظ رو رمزگشايی کردن، از اونجايی که معلوم شد که درختهای برگ سوزنی به هيچ دردی نمی خورن و تنها حاصل يک اشتباه بزرگ در فرآيند خلقت بوده اند قرار شد که ديوان حافظ شاعر بزرگ ايرانی هم از لوث وجود اين عوامل بی خاصيت پاک بشه تا ديگه خدای نکرده يه وقت کسی نتونه به نظم چون آب روان حافظ خطا بگيره و غرور ملی و ادبياتی ما ايرانی های غيور رو جريحه دار کنه. در اينجا يکی غزلهای تصحيح شده به قلم اين رندان خراباتی عالم و عافيت سوز سوزنی ستيز رو به سمع و نظر شما می رسونيم:
|
|
ماندانا
وای چی بشه!
چنار چمان من چرا ميل چمن نمی کند
همدم گل نمی شود ياد سمن نمی کند
ياد آقای باباشاهی هم به خير که هميشه اين بيت رو مثال می زد و می گفت وقتی اين بيت ( بيت سابق البته که می گفت: سرو چمان من چرا ميل چمن نمی کند...) رو می خونی چه چه بلبل رو داری تکرار می کنی؛ حالا چهچه بلبله بيشتر شد. خداروشکر يکی پيدا شد کاستی های کار حافظ رو اصلاح کنه.
