Mandana In Red

صفحه محیط زیست روزنامه آینده نو امروز دوباره متولد شد. من به سهم خودم و از طرف خیلی های دیگه که اهل اینترنت بازی نیستن می نویسم که متشکرم. از همه اونهایی که نامه اعتراض رو روی پرشین پتیشن امضا کردن. از مهدی که این اعتراض رو نوشت. از همه اونهایی که با تلفن و ایمیل و نامه و فکس با دفتر روزنامه تماس گرفتن. از مسولان آینده نو که تصمیم گرفتن واقعا آینده نویی رو بسازن و‌ آینده نویی باشن. و البته از مژگان جمشیدی که دیگه گفتن نداره به چه دلیل!

ولی این اتفاق یه نکته خیلی خوب داشت که شاید به چند روز تعطیلیه این صفحه می ارزید. این که نبض جامعه رو گرفتیم و دیدیم که زنده است. که فکر می کنه. که حساسه و عکس العمل نشون می ده. که هنوز کاملا مسخ نشده. یه بیمار سکته مغزی، اگه خودشو نبازه و تلاش کنه دوباره راه می افته، فقط اگه تسلیم نشه. مثل ایرج معمار که همه بدنش از کار افتاده بود ولی الان نه تنها تمام روز توی لاله زار راه می ره و کار می کنه و با روحیه خوب و زیبایی فکرش زندگی پخش می کنه، بلکه تمام اون فعالیت هایی رو که برای بهبود خودش انجام داده در اختیار بقیه قرار داده و بیمارانی که دوران بعد از سکته مغزی رو می گذرونن به آپارتمانش می بره و با ساده ترین اسباب و وسایل فیزیوتراپی می کنه و جدیدترین تکنیکهای این علم رو به کار می گیره. ایرج معمار از برابر غول بی شاخ و دم فلج و سکته مغزی نترسید و خودشو نباخت، و الان همه می بینیم - همه جبهه سبزی ها - که انگار نه انگار که سکته کرده بوده. خدا حفظش کنه و همیشه سلامت بدارتش. سبزهای این جامعه هم خودشونو نباختن و پی گیری کردن و نتیجه گرفتن. الان حس می کنیم که زنده ایم، وجود داریم، موثریم و می تونیم کاری بکنیم. این نتیجه فوق العاده است. نگذاریم که این حس فراموش بشه و از کار بیفته. با ادامه حرکت به سوی هدفهای دیگه تقویتش کنیم. اعتماد به نفسمون رو، قدرتمون رو، همبستگیمون رو، اراده مون رو و حتی تعدادمون رو.

صفحه محیط زیست روزنامه آینده نو، تولدت مبارک.

مسولان روزنامه آینده نو، قدم نورسیده بازیافته تون مبارک.

ماندانا