Mandana In Red

ای کاش عرب بوديم

ای کاش عرب بودیم و مثل عربهای دوبی هیچ تاریخ و تمدن و فرهنگ چشمگیری نداشتیم که بخوایم نگران حفظ کردنش باشیم. بعد حسرت به دل بودیم که یه میخ طویله سیصد ساله توی خاکمون پیدا بشه که ببریم بذاریمش توی موزه مون. بعد همه ایرونی ها رو می کشیدیم می آوردیم مملکتمون و هرچی آشغال و بنجل تو دنیا بود جمع می کردیم و می فروختیم به این ایرونی ها. بعد اون همه پول رو خرج حفاظت و ارائه همین میخ طویله هه می کردیم. بعد یه بازار مدرن می ساختیم با استفاده از معماری و هویت فرهنگی پنج تا کشور دیگه، چون خودمون هیچی نداشتیم. مثلا ایران و چین و تونس و مصر و یه جای دیگه. بعد بازم تبلیغ می کردیم که ایرونی ها بیان و به جای دیدن مملکت فرهنگ و هنر خیز خودشون این تقلبی ها رو ببینن و از فروشگاه زارا خرید کنن و ما مالیاتشو بگیریم. ولی اجازه می دادیم هرچقدر می خوان با این دکورهای تقلبی کپی شده از معماری خودشون عکس بگیرن و ببرن ایرون به اونهایی که نتونستن بیان پز بدن. بعد خبردار می شدیم که می خوان سد سیوند رو آبگیری کنن و کلی سند تاریخی و اثر هنری شون رو بکنن زیر آب که از بین بره. بعد چشمهامون از کاسه می زد بیرون که بابا این ایرونی ها دیگه چه ... هایی هستن. ولی بعد بلافاصله یه فکر خوب به سرمون می زد و می دویدیم می رفتیم یه بازار دیگه می ساختیم با استفاده از معماری پاسارگاد و تخت جمشید. بعد باز این همسایه های شمالی عزیزمون رو که در هیچ شرایطی ما رو تنها و بی روزی نمی ذارن دعوت می کردیم که با گذر از بزرگراه خلیج فارس و سوار شدن به هواپیمای امارات بیان دوبی و برن توی این بازار و باز از زارا خرید کنن و هرچی هم دل تنگشون می خواد با در و دیوارهاش عکس بگیرن. بعد هم برامون خیلی جالب بود که این ایرونی های وطن پرست فقط به فرهنگ خودشون علاقمند هستن و حتی یه بار هم به جای این بازارهای با نمای ایرانی به موزه ما نمی رن که تاریخ و هنر ما رو هم ببینن.

حیف شد که عرب نیستیم و گرنه الان از شیر شتر خوردن و سوسمار، کارمون به آرزو کردن تاج کیانی رسیده بود. به لطف ما ایرونی های وطن پرست، قرنهاست که شیب و سرعت نمودار رشد این جماعت تازی خیره کننده شده. واقعا دلتون نمی خواست جز این ملت بااستعداد و خوش فکر بودین و از زندگی لذت می بردین؟ جربزه داشتن که ضحاک تازی ماردوش اون همه سال به کشور پهناور و آباد ایران حکومت کرد دیگه.

به تقویم دهه ها و سده های آینده ایران فکر می کنم و مناسبت هایی که توش خواهند نوشت. سال روز به آب بستن تاریخ ایران در تنگه بلاغی - سال روز خروج میدان نقش جهان از آثار ثبت شده در یونسکو - سال روز واگذاری نمایش تعزیه به ترکها برای ثبت به نام خودشان در فهرست یونسکو ... فکر کنم سیصد و شصت و پنج روز کم باشه!

ماندانا

   + Mandana In Red ; ۱٠:۱٢ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۳ بهمن ،۱۳۸٥
    پيام هاي ديگران ()