Mandana In Red

یکی از دلایل عدم تاثیر مردمان خوب در جامعه ما اینه که اکثرا از جنس امیرکبیرن. خوبن و دلسوز اما بی سیاست. امیرکبیر آدم روشن و وطن پرستی بود اما می خواست یه شبه و تنهایی همه کار بکنه و با همه در بیفته. نتیجه اینکه تیشه به ریشه خودش زد و ایران رو از وجود خودش بی بهره گذاشت. اگه یه کم آروم تر و با سیاست پیش می رفت و بعضی چیزهای کوچیک تر رو فدای هدفهای بزرگ تر می کرد شاید هم خودش به اون سرنوشت دچار نمی شد هم منشا خیر بیشتری برای ایران می شد. شاید اگه به حذف القاب و عناوین شازده های قجری گیر نمی داد درگیر مخالفت ها و توطئه های کمتری می شد. صبر می کرد تا کارهای مهمترش پیش بره و جای پاش محکم تر بشه به هرکی می خواست بند می کرد.

بقیه آدم خوب ها هم دقیقا همین مشکل رو دارن. بی سیاستن. به جاش آدم های عوضی تا دلتون بخواد زیرک و باسیاستن و برای همین تاثیرگذارتر. تاثیر منفی! سیاست تاثیر آدمها بر محیط رو تصاعدی افزایش می ده. تصاعد هندسی. خطی حرکت کردن خودکشیه. خودکشی هم هنر نیست. اگه تونستی بمونی و کارتو ادامه بدی مهمه. مثل گرمایل و ارمایل آشپزهای ضحاک که در ظاهر خدمتش رو کردن و تملقش رو گفتن ولی حداقل نصف جوونها رو از مرگ تونستن نجات بدن. شاید مثال واقعی این شخصیت ها آدمی مثل قوام السلطنه باشه. آدمی وطن پرست که به قیمت بدنامی خودش با سیاست تونست باقی بمونه و کاری بکنه. بعضی ها هم این جوری شهید هدفشون می شن. به قیمت بدنامی ولی با حسن نیت. اعتبار و آبرو رو شهید کردن هم کار هرکسی نیست. چوب دو سر طلا.

ماندانا

یاس های زرد که عین شله زرد به نخ کشیده از همه جا آویزونن تا چند روز دیگه از جلوه می افتن و به جاش آبشار طلاها پخش دیوارها می شن. شکوفه ها هنوز باطراوتن. یه آدرس می دم اگه رد شدین به یکی از منظره های مورد علاقه من نگاه کنین و لذت ببرین. بزرگراه رسالت. غرب به شرق. نرسیده به سیدخندان. خیابان سروش. به سمت جنوب که می رین آخرین کوچه سمت غرب. ضلع جنوبی کوچه جلوی خونه دوم یا سوم. دو سه تا درخت کوچولو با برگهای زرشکی و صورتی و سبز کنار هم. توی همون خیابون و بازهم وقتی رو به جنوب می رین نبش اولین کوچه سمت شرق هم یه خونه است با دیوار پوشیده از پیچک و باغچه ای پر از شمشاد توی کوچه. همه سال قشنگه. من بالاخره یه روزی جلوی این دیوار ساعتها خواهم ایستاد و نگاه خواهم کرد در حالیکه ترانه کوچه های دماوند اصلانی زمزمه می کنم. اوه، راستی، آلبوم «خط سوم» فرامرز اصلانی قرار بود بعد از چهار پنج سال وعده و وعید بالاخره سیزده به در منتشر بشه...

صدایم کن

صدایم کن

صدای تو ترانه است

نفس های تو در گوشم کلامی عاشقانه است

اگر از بودن و ماندن بدون عشق دلگیرم

صدایم کن به آوازی که من بی عشق می میرم...

اگه اورجینالش رو گیر آوردین به من هم بگین.