قسم حضرت عباس رو بشنويم و دم خروس رو باور کنيم
شهردار تهران، جناب سردار قالیباف دیروز در جامعه مهندسان مشاور گفته اند:
برای نجات شهر به کمک نخبگان نیاز داریم
کاری نکنیم که آیندگان بگویند مشکلاتمان از گذشته باقی مانده است.
سردار، اونهایی که گلوشون رو پاره کردن تا بهت بگن لویزان و سرخه حصار رو نابود نکن نخبه های این شهر بودن؛ همونهایی که بهشون انگ سیاسی بازی زدی! مگه اینکه تعریف شما از نخبه، کاسه لیسان بی فکر بی مسئولیتی باشه که غلام میز و منصب شما هستن نه حتی شما، دیگه چه برسه به بادمجان! ولی اگه منظورت نخبه های واقعی هست، چرا به حرفشون گوش نکردی؟
سردار یه چیز دیگه هم فرموده اند:
امروز جوانان ما دو نیاز اصلی مسکن و شغل دارند
که اگر ما بتوانیم به این نیاز های آن ها پاسخ دهیم ، هنرمندیم .
جناب سردار، جوانان و کودکان و پیرهای این شهر قبل از این دو نیاز، نیاز مهم دیگه ای دارن که اگه همونو ازشون نگیری خیلی هنرمندتری! بله، منظورم اکسیژنه!
حالا کی سیاسی بازی می کنه شهردار؟ اون نخبه ای که میاد با هزاردلیل و استدلال علمی می گه نابودی لویزان و سرخه حصار به معنای مرگ تهران هست، یا شما که پشت تریبون دست نخبه ها رو اینقدر می فشارید که له می شه، ولی پشت میز ریاست احکام خلاف نظر اونها رو آنچنان تند و تند امضا می کنین که فرصت فهرست کردن همه و اعتراض به اونها رو هم پیدا نمی کنن؟
ماندانا
